Diaconie‎ > ‎

Rouwenden Nabij


Rouwen om een verlies is een ingrijpend gebeuren. Je kan er niet om heen. Het raakt je in je hele wezen.

Het kan je gedachten, je gevoelens en je gedrag grondig overhoop halen.

De omgeving weet niet altijd goed hoe daarmee om te gaan. Al te vlug wordt verwacht dat je alles weer aan kan, weer meedraait in het gewone leven. Als rouwende heb je dan ook vaak het gevoel er helemaal alleen voor te staan.


Een overlijden in je gezin, in je nabije familie… het brengt heel wat met zich mee: voorbereiding van de uitvaart, de uitvaart zelf, de koffietafel… het zijn dagen dat je meer geleefd wordt dan dat je zelf leeft. Het zijn dagen waarop tal van mensen je vragen hoe het met je is, waarop tal van mensen je aanspreken.

En dan dreigt het zwarte gat van de dagen na de uitvaart. Je voelt dat men veel schroom heeft om je aan te spreken. Het contact wordt vluchtig. Er is geen tijd voor een echt gesprek want, och, het leven moet toch voortgaan.

 

Het lijkt soms alsof er in onze wereld geen plaats meer mag zijn voor verdriet. Het lijkt alsof onze wereld niet meer de tijd wil geven, of nemen, om stil te staan bij de dingen die diep in ons leven. We moeten verder, we moeten vooruit ook al voelen we wel aan dat het beter voor ons is als we even halt houden om daarna met hele kleine aarzelende stapjes opnieuw op weg te gaan.